Uriel Górka

Uriel Górka herbu Łodzia urodził się w 1435 roku jako syn Łukasza Górki i Katarzyny Szamotulskiej. Już w dzieciństwie został przeznaczony do stanu duchownego. Studiował na Akademii Krakowskiej, a następnie we Włoszech i Niemczech; w 1463 roku podjął studia w Bolonii. Otrzymywał kolejne godności kościelne, między innymi kanonie w Poznaniu, Gnieźnie, Łęczycy, Płocku, Sandomierzu i Krakowie. Był także prepozytem poznańskim i gnieźnieńskim.

W 1473 roku objął urząd kanclerza koronnego, który sprawował do 1479 roku. W 1478 roku jako poseł królewski przebywał w Rzymie, gdzie uzyskał urząd kolektora opłat papieskich na archidiecezję gnieźnieńską. Po śmierci Andrzeja Bnińskiego został biskupem poznańskim i zrezygnował z kanclerstwa. Wspierał artystów, a w 1496 roku był świadkiem wydania przywileju piotrkowskiego. Zmarł 21 stycznia 1498 roku w Karlowych Warach, dokąd wyjechał na kurację. Był związany między innymi z Gnieznem, Sandomierzem, Włocławkiem, Łęczycą i Wałczem.

Na podstawie artykułu „Uriel Górka” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.