Piotr Abramowicz

Piotr Abramowicz herbu Lubicz (1619-1697) był polskim jezuitą, prezbiterem, matematykiem i architektem. Pochodził z Małopolski. Do zakonu jezuitów wstąpił 20 sierpnia 1640 roku. Po studiach przez dwanaście lat uczył matematyki w kolegiach w Kaliszu, Krakowie i Lublinie. Działał jako misjonarz ludowy w zachodniej Polsce, na Śląsku i Morawach, szczególnie w czasie potopu szwedzkiego. W nauczaniu katechizmu wykorzystywał barwione sztychy religijne, na podstawie których uczył dzieci i dorosłych.

Wykorzystywał wiedzę matematyczną i architektoniczną, kierując pracami przy budowie kolegium w Wałczu w latach 1668-1675 oraz kościoła jezuitów w Poznaniu w latach 1675-1682. Kolegium w Wałczu założył i był jego pierwszym przełożonym. Poznański kościół jest obecnie bazyliką Matki Bożej Nieustającej Pomocy, św. Marii Magdaleny i św. Stanisława Biskupa. Podczas epidemii opiekował się chorymi, a także prowadził działalność duszpasterską i charytatywną na rzecz ludności wiejskiej i ubogich. Zmarł 22 kwietnia 1697 roku w domu zakonnym przy kościele św. Szczepana w Krakowie.

Na podstawie artykułu „Piotr Abramowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.